Samodiagnoza – proces, w którym osoba sama identyfikuje u siebie objawy ADHD lub autyzmu, często poprzez samobadanie, lekturę literatury na temat tych zaburzeń i porównywanie swoich doświadczeń z opisanymi w literaturze. Jest ona coraz bardziej powszechna, zwłaszcza wśród osób dorosłych, które nie miały dostępu do profesjonalnej diagnozy w dzieciństwie.
Samodiagnoza może być pierwszym krokiem do rozpoznania swoich trudności i poszukiwania profesjonalnego wsparcia i diagnozy. Pomaga w lepszym zrozumieniu swoich zachowań i emocji, a także niejako zachęca do szukania wsparcia w grupach online i społecznościach osób z podobnymi doświadczeniami. Tak, nawet jeśli samodiagnoza nie jest potwierdzona przez specjalistę, doświadczenia i odczucia osoby powinny być traktowane z szacunkiem i zrozumieniem.
Samodiagnoza nie jest formalną diagnozą, która może być wymagana do uzyskania wsparcia lub dostępu do usług i świadczeń okołozdrowotnych czy akomodacji w pracy i szkole. Co więcej, samodiagnoza niesie za sobą możliwość pomyłki w ocenie własnych objawów, co może prowadzić do nieadekwatnych strategii radzenia sobie. Każdą samodiagnozę warto potwierdzić profesjonalną diagnozą i uzyskać oficjalne rozpoznanie.
